Ziedenuwel
Moment!

Ziedenuwel. Vrij vertaald: Zie je nu wel?! Met een leestekenmix tussen vraag en uitroep erachter. In het leven van alledag past het woord vooral in kindermonden en gaat het uitspreken ervan gepaard met een stampvoet. Ziedenuwel!? Stamp. De ziedenuwel-ontvangers zijn doorgaans ma en pa. Allicht. De kleine wil hen alzo inprenten dat een of ander ouderlijk verbod of dito plicht er compleet naast zat. ‘Mama zei me dat ik mijn spruiten moest opeten, en nu heb ik buikpijn. Ik voelde wel dat er iets aan stonk. Ziedenuwel!?' Zoiets.

Maar deze week groeide het woord uit tot een krachtterm in grotemensenland. De nieuwsbrengers van deze wereld moesten maar hinten dat een deel van de voedselhulp in Somalië in door geldzucht gedreven handen was terechtgekomen en de ziedenuwels ontsnapten massaal uit treincoupés en kantoorramen. ‘Ziedenuwel!? Ik had het toch gezegd, dat het zinloos was om geld te storten.' Zoiets dus. En dan gisteren, nog zo'n geval. Toen een slimmerd ineens de link legde tussen de toch wel hoge ongevalscijfers van het voorbije weekend en de gedoofde snelweglichten. ‘Ziedenuwel!? We hebben het toch altijd gezegd, dat het gevaarlijk was, die donkere snelwegen!' Zoiets, alweer.

Er zit iets vuils aan dat ziedenuwellen. Iets doms, dat ook. Het maakt ogen en oren blind voor elk tegenargument en fixeert dat ene ziedenuwel-moment tot het ultieme geloof. Net zoals die stampvoetende kleine de rest van zijn kinderleven blijft geloven dat het de stank van de spruiten is die hem buikpijn geeft, en niet – pakweg – het zalig geurende blik cola dat hij erachter heeft gedronken.

Een grote mens zou beter moeten weten.