§ 102. Hiaatdelging
In het algemeen blijken de westelijke en vooral de Noordhollandse dialecten weinig behoefte te hebben om hiaat te vermijden. Terwijl het Zuidnederlands met elisie darmouwezelin maakt, zegt men in N.-Holland: de arme oude ezel. Toch kent het Zuidhollands, bijv. het Katwijks, heel wat gevallen van hiaatdelging door n.
J. Leenen, Liaison in het Frans en in het Nederlands, Album Blancquaert, 43 vlg. noemt liaison het verschijnsel dat vóór beginklinkers slotmedeklinkers worden uitgesproken die normaal ontbreken. Het spreekt vanzelf dat alleen in de apokoperende middenmoot sprake kan zijn van n-liaison. Die liaison neemt van Z naar N in omvang af. Soms is die n anorganisch (meende-n-ik). Die n kan overal voorkomen, de buigings-n alleen in de overgangstrook Zeeland-Drente.
Het Mechels (en naar ik meen het Peellands) heeft hiaatdelging na ou-achtige klank door w en anders, ook na velaren, door j: in het Peellands zegt men zojals ‘zoals’, noj Aaste ‘naar Asten’; zie ook voor de oorzaak van dit laatste: L. Goemans, Een zonderling verschijnsel van hiaatdelging door j in een Zuidnederlandsch dialect, LB 23, 65 vlg.
Het Gents kent vaak j voor hiaatdelging: te jopen ‘te hopen’, bejangen ‘behangen’, bejoort ‘behoort’; VMVA 1907, 643-644; ook: Afrika j en Azië, ujer ‘uwer’, ujhuis ‘uw huis’.
Hulst zegt bejange ‘behangen’ (NTg XXII 201).
Voor de Oosttwentse en Zuidachterhoekse hiaatoplossing door gg of ww (buggen of huwen ‘bouwen’) zie BMDC 15, 13.
Voor h als hiaatdelger in de participia eholpe, ehôt, ehoore, enz. zie De Vin 66.
Zie voorts Album Verdeyen 1943, 30; Landheer 38; Katwijk 92.

Sommige dialecten, het Limburgs, het gebied rond Gent en het midden van Noord-Brabant, hebben na da ‘dat’, nie ‘niet’, di ‘dit’ en wa ‘wat’ stemhebbende spiranten; elders heeft men stemloze; cfr. HCTD I 220). In Sp Br 516 staat doch ghewaer