# d'uitgangen -e / -en
pag. 1 2
| 4 augustus 2009, 16:42
Grytolle 
|
Krommenaas (4 augustus 2009, 13:35)
'k heb het stuk over de zwakken uitgang -(e) herschreven om te zeggen da we het wegvallen van de eind-e enkel ni weergeven bij langere woorden en in schrijftaal; dus wel altijd als we gesproken (of gezongen) Vlaams weergeven.
'k heb gisteren een nummer van Vermandere ingetipt waarin hij "'k Zag naakt' Amazone-Indianen" zingd en 'k wou daar echt ni "naakte" gaan schrijven, da's tenslotten een heel lettergreep verschil.
maar 'k vind nog altijd dad in schrijftaal die weglatingstekens hinderlijk zijn, vandaar dees compromis. 't is maar een suggestie, het origineel is gebackupt in de notes onderaan.
meningen?
mss weergeven wanneer het belangrijk is voor het ritme? ongeveer gelijk verand'ren/veranderen |
| 4 augustus 2009, 16:47
Grytolle
|
Krommenaas (4 augustus 2009, 13:38)
algemeen over de uitgangen -e en -en: misschien moeten we ze alleen veranderlijk maken in verbogen en vervoegde woorden? dus woorden als "tenslotte" en "verleden" zouden ne vaste vorm hebben. idee da 'k zjust kreeg omda 'k hierboven eerst "tenslotte een ..." schreef en m'neigen moest verbeteren.
Mja, kweeni... 't probleem is even groot of klein als bij -ke(n)/-tsje(n) en -de(n) (enkelvoud)... makkelijkst is om in alle gevallen de AN-spelling te volgenw'hebben zowiezo nog een overkoepelend principe nodig voor dees uitgangen; in het Antwerps was het altijd schrijven gelijk het gezegd wier wa' veel verandering gaf maar wel ne gemakkelijke leidraad was, hier is het veel moeilijker.
't probleem duikt eigenlijk op om da we den uitgang sóms veranderlijk schrijven, anders hebben we 't gemakkelijk om de AN-regeling te volgen (-ke volgd dan uiteraard -je, ma da's den enigen uitgang waarda geen vaste regeling voor besta (recommendatie te winkel: -ke in gewestelijke taal, -ken in ambtelijke taal) |
| 4 augustus 2009, 20:01
Krommenaas
|
| als ge de eind-n'en ni weergeefd in lidwoorden en adjectieven blijfd der daar weinig vlaams over :) en ik gruw persoonlijk van verkleinwoorden op "-ken" als de n ni uitgesproken word - da oogd oubollig en word veel gebruikt om vlaams belachelijk te doen lijken. |
| 5 augustus 2009, 13:01
Grytolle
|
Krommenaas (4 augustus 2009, 20:01)
als ge de eind-n'en ni weergeefd in lidwoorden en adjectieven blijfd der daar weinig vlaams over :)
W'hemmen het hier ni over de mannelijken uitgang, dacht ik :Sen ik gruw persoonlijk van verkleinwoorden op "-ken" als de n ni uitgesproken word - da oogd oubollig en word veel gebruikt om vlaams belachelijk te doen lijken.
ik stelde dus voor om da -ke te schrijven naar analogie van -je |
| 5 augustus 2009, 15:02
Kletskop
|
Grytolle (5 augustus 2009, 13:01)
W'hemmen het hier ni over de mannelijken uitgang, dacht ik :S
ah dan nog, ge kund nooit -e schrijven als het [ën] is want niemand ga zelf een n toevoegen. |
| 2 maart 2010, 12:30
Grytolle
|
| misschien is de grondslag van het verschil dat ge -n/-m schrijfd als de meervoud -en is, en -en/-em als het -s is? nen bliksem, bliksems e leven, levens ne vorm, vormen nen hoorn, hoornen/hoorns tegenvoorbeeld dat mij meteen te binnen spring: hersen, hersenen/hersens ..anderzijds is daar de uitspraak hersn onmogelijk in het AN (hers'ne voor hersenen mss ni?) |
| 15 juni 2011, 13:11
Doederik
|
| Hmm, de Limburgse/oostbrabantse bdth-regel moet nog is uitgevlooid worden en aangepast in het artikel. Van b is het zeker, dat ze in oostelijke kempen, oost-vlbra, en de Limburg, ni in de (b)dth-groep past, dus da moet zeker in het artikel. Maar 'k moet eerst is zien hoe het voor de rest nà just zit. |
| 15 juni 2011, 13:13
Grytolle
|
| in West-Vlaanderen spreken ze de h nooit uit, maar zo wel, bvb in leenwoorden of in gekuister taal, volgen ze de regel voor g, dus "ne homo" - heel duidelijk te zien in de Flip Kowlier-teksten |
| 15 juni 2011, 14:04
Doederik
|
Doederik (15 juni 2011, 13:11)
Hmm, de Limburgse/oostbrabantse bdth-regel moet nog is uitgevlooid worden en aangepast in het artikel.
Van b is het zeker, dat ze in oostelijke kempen, oost-vlbra, en de Limburg, ni in de (b)dth-groep past, dus da moet zeker in het artikel. Maar 'k moet eerst is zien hoe het voor de rest nà just zit.
http://flic.kr/p/9TH315 Op basis van "de[n] brouwer"; in 't deel zonder -n, achter de rooi lijn dus, zijn zeker aan de 'grens' van de -n, nog soms wel -n'ekes in "nen brief" of "den bo(e)k" (bok), dus de grens is ni zo 100% maar ietske diffuser als da dees raprap kaartje doet uitschijnen. Maar om t ni te verwarrend te maken leek et mij beter om 't zo te doen. K em alleen de deeltjes Antwerpen en VL-Brabant, dus de rest van Limburg (Lommel viel nog onder deel Antw, en daar is't DEN brouwer) heb ek ni direct kunnen plotten maar vermoed da't voornamelijk zonder -n is. |
| 15 juni 2011, 15:17
Grytolle
|
| goeien edit! grote letter in Hageland en Zuiderkempen? en we zouden eigenlijk iet moeten zeggen over de situatie voor h |
| 15 juni 2011, 15:50
Grytolle
|
§ 102. Hiaatdelging In het algemeen blijken de westelijke en vooral de Noordhollandse dialecten weinig behoefte te hebben om hiaat te vermijden. Terwijl het Zuidnederlands met elisie darmouwezelin maakt, zegt men in N.-Holland: de arme oude ezel. Toch kent het Zuidhollands, bijv. het Katwijks, heel wat gevallen van hiaatdelging door n. J. Leenen, Liaison in het Frans en in het Nederlands, Album Blancquaert, 43 vlg. noemt liaison het verschijnsel dat vóór beginklinkers slotmedeklinkers worden uitgesproken die normaal ontbreken. Het spreekt vanzelf dat alleen in de apokoperende middenmoot sprake kan zijn van n-liaison. Die liaison neemt van Z naar N in omvang af. Soms is die n anorganisch (meende-n-ik). Die n kan overal voorkomen, de buigings-n alleen in de overgangstrook Zeeland-Drente. Het Mechels (en naar ik meen het Peellands) heeft hiaatdelging na ou-achtige klank door w en anders, ook na velaren, door j: in het Peellands zegt men zojals ‘zoals’, noj Aaste ‘naar Asten’; zie ook voor de oorzaak van dit laatste: L. Goemans, Een zonderling verschijnsel van hiaatdelging door j in een Zuidnederlandsch dialect, LB 23, 65 vlg. Het Gents kent vaak j voor hiaatdelging: te jopen ‘te hopen’, bejangen ‘behangen’, bejoort ‘behoort’; VMVA 1907, 643-644; ook: Afrika j en Azië, ujer ‘uwer’, ujhuis ‘uw huis’. Hulst zegt bejange ‘behangen’ (NTg XXII 201). Voor de Oosttwentse en Zuidachterhoekse hiaatoplossing door gg of ww (buggen of huwen ‘bouwen’) zie BMDC 15, 13. Voor h als hiaatdelger in de participia eholpe, ehôt, ehoore, enz. zie De Vin 66. Zie voorts Album Verdeyen 1943, 30; Landheer 38; Katwijk 92. zwakke uitgang |
pag. 1 2