Vlaamse Taal

Dit onderzoek toônd aan da' Vlaamse en Nederlandse klinkersystemen - oôk voor de ni' verglijdende klinkers - ni over êne kam kunnen worden geschoren. Bovendien duikt 'er in de Vlaamse en Nederlandse standaarduitspraak heêl wa regionale variatie op. We hebben tot op heden onbekende variatiepatronen aan het licht kunnen brengen dankzij het aanleggen van een uitgebalanseerd en groôt spraakcorpus en door het op grôte schaal toepassen van akoestische analysemethodes. De hôge klinkers vertônen heêl wa variatie in het Standaardnederlands. Er zijn geên verschillen in den openingsgraad (den F1), maar zowel in duur als in de voor-achterdimensie (den F2) deden zich opmerkelijke feiten voor. De (oe) blijkt meêr variatie op de voor-achterdimensie te vertônen dan verwacht. Bovendien is het opmerkelijk dat de (oe) vaak ni' de meest extremen achtervocaal is in het Nederlands. Ook de positie van de (uu) - vooral ten opzichte van de (ie) - varieerd, hetgeen mogelijk weer in relatie staat tot duurverschillen. De duurmetingen leveren grôtendeêls een bevestiging van de resultaten van eêrder fonetisch onderzoek van Koopmans-van Beinung (1980) en van Son (1993): de hôge vocalen sluiten in lengte aan bij de korte vocalen. Afwijkend is wel het gedrag van (uu) in drie van de vier Vlaamse regio's: (uu) is 'er halflang terwijl da (ie) en (oe) kort zijn. Het is ni uitgesloten dad in dees regio's de (uu) langer word dan de (ie) en de (oe) om verwarring med dees klinkers te vermijden, maar verder onderzoek - oôk op minder gestuurd spraakmateriaal - is daarvoor nôdig. Daarbij zal o.a. moeten worden gekeken naar de rol van leênfonemen en naar sbtiele variatiepatronen in de realisatie van klinkers in de dialecten. Daarom zullen oôk dialectcorpora - en we denken daarbij in d'eêrste plaats aan de gegevens van het Goeman-Taeldeman-project - in de nabije toekomst akoestisch g'analyseerd moeten worden.