In nen ouwen Humo (van 19 april 2011) las ik een lang interview met twee grafittispuiters. Bijzonder is dat den interviewer (Kristoff Tilkin) regelmatig stukskes van d'antwoorden van zijn twee onderwerpen weergeeft gelijk zij ze zeiden:

• Kweenie. Omdat treinen schoon zijn, denk ik.
• Dat kunde niet menen
• Keitof, mannekes, doe zo voort
• Wette, ...
• Nadat ik er stillekes was uitgekropen
• Ik raak dat spel aan en er gaat een alarm af
• Mijn oor.
• 't Is een spelleke
• Allez, vind je dat nu zelf mooi?
• Ik dacht: "Wat is dees?"
• Ik had zjust een actie in de metro in Brussel gedaan
• die madam haar voordeur
• of we vandalen of kunstenaars zijn, of iet daartussenin
• Al de rest is zever
• we mogen ook al eens iet onnozel doen
• zonder diploma kunde alleen van die mongolenjobs krijgen
• man, dat is zo mottig
• Wa hadde gedacht
• Amai, ik moet dringend gaan graffen

De cursieven tekst is ook in den Humo cursief, om aan te geven da 't geen AN is. Engelse termen, die z'ook veel gebruiken, worden precies hetzelfde weergegeven.

Eerst en vooral lof aan de journalist om het taalgebruik van zijn onderwerpen tenminste voor een stuk authentiek weer te geven. Maar het stemt tot nadenken: hoe absurd is onze taalsituatie ni dat onze pers interviews afneemt in het Vlaams, van mensen die Vlaams spreken, maar dat ze die interviews dan vertaalt naar het Nederlands en ze in het Nederlands presenteert, om gelezen te worden door mensen die nochtans ook Vlaams spreken? En hoe absurd is het ni dat de stukken die ni vertaald worden op dezelfde manier weergegeven worden als vreemde talen?