Als ik zing meh 't accent van mijn streke,

't is de zee die zijn zout achterlaat

als 'k mijn woorden soms kraak en breke

't is de storm die de dijken slaad

't is de wind die hier holderdebolder

ongenadig de dorpen deurraasd

en 's winters langs duinen en polder

de sneeuw in ons oren blaasd

hoord hem de straten deurjagen

hoord zijn geklop en gebuis

wat moe je gij zo eindloos klagen

gij wind die zo waaid rond mijn huis

Ik herken de vertrouwde gezangen

van vissers op 't ver Iseland

en 't vloeken en 't zeer en 't verlangen

naar vrouwe, na kinders en land

't was lastig om hier t'overleven

arm volkske, ruw en ongeschoold

waar zijn de trimards nu gebleven

te voete naar Frankrijk getjoold

of voorgoed dan maar afscheid genomen

dag vader, dag moeder, dag lief

ik zal ooit nog wel werekomen

uit Canada als 't God beliefd

Ik zing voor u, frontsoldaten

uit den oorlog van 1418

van land en keuning verlaten

zelfs uw grafsteen wierd ni ontzien

kan een lied ooit naar eerde smaken

kan een tale wel geuren naar gras

zit er bloed in de kleur van een sprake

ons vlaams, ons vlammend geel vlas

ook voor u, mijn gestorven nonkels

Arthur en Hector, merci

tweê taaie nooit klagende kompels

in de putten van de walepays

Volk van oranje in 't noorden

vrienden, lach ni' gelijk zot

om al ons antieke woorden

bespaard ons uw goedkôpe spot

als Holland in weelde kon leven

wierd Vlaanderen leeggeroofd

voor Alva was 't bibberen en beven

en knikken meh' gebogen hoofd

en zo is 't hier eeuwen gebleven

onder keizer, prins of prinses

in 't Spaans of in 't Duits, om 't even

de verdrukking was ons meesteres

Wie stond aan den bakkersoven

in de kelders van Brussels noblesse

wie diende de heren van boven

wie was stalknecht en wie de kokkes?

Pigeon d'Or, La Couronne, l'Espérance

was de naam alhier van 't café

vive le roi et le vin de France

het klonk schoner in 't Frans, santé

de cantates waren lang al vergeten

d'instrumenten ni meer bespeeld

de stemme vroegtijdig versleten

en d'handen gekloofd en vereelt

Aan Vlaanderens verstrooide kinderen

voor den honger die u zwerven deed

voor et heimwee dad ooit wel zal minderen

ook aan u is mijn liedsje besteed

en voor d'eeuwenlange ellende

van mijn volk uit 't platte land

nen klaagzang haast zonder ende

uit dit stuk van 't oud Nederland

maar w'hernemen nu d'oude gezangen

dichten en zingen ongeremd

hoord nu ons eindloos verlangen

d'instrumenten zijn were gestemd