Omzetting van de Nederlandse vertaling.

p201

Paul had het gevoel dat heel zijn verleden, elke ervaring van voor deze nacht, zand was geworden dat door ne zandloper stroomt. Hij zat naast zijn moeder met zijn armen om zijn knieën geslagen in een klein hut van stof en plastic - een stiltent - die net als de Vrijmanse kleding die ze nu droegen uit het pak kwam dad in den thopter was achtergelaten.

Paul twijfelden er genen ogenblik aan wie die Vrijset daar had neergelegd of wie de koers had bepaald van den thopter dien hen gevankelijk had weggevoerd.

Yueh.

De verraderlijken doctor had hen rechtstreeks in handen gespeeld van Duncan Idaho.

Paul staarde door den enen doorschijnende wand van de stiltent naar de maanverlichte rotsen die deze plaats, waar Idaho hen had verstopt, omringden.

Ik verstop m'neigen gelijk een kind terwijl ik nu den Hertog ben, dacht Paul. Deze gedachte maakte hem kwaad, maar hij kon de wijsheid van wa ze nu deden ni ontkennen.

Er was deze nacht iets gebeurd met zijn bewustzijn - hij zag iedere gebeurtenis en toestand om hem heen mej een zeer scherpe helderheid. Hij voelde z'neigen ni in staat den toevloed van nieuw gegevens stop te zetten, of de koele nauwkeurigheid waarmee elk nieuw gegeven aan zijn kennis wier toegevoegd en d'uitkomst daarvan in zijn bewustzijn een plaats kreeg. Dit was het Mentat-vermogen en nog veel meer.

Paul dacht terug aan dienen ogenblik van machteloze woede toen de vreemden thopter uit de nacht op hen neerdook en als ne reusachtigen havik boven de woestijn hing, terwijl de wind door zijn vleugels gierde. Toen was da vreemde gebeurd met Paul's geest. Den thopter kwam blak boven ne zandrichel naar de rennende gestalten toegegleden - zijn moeder en hij. Paul herinnerde z'neigen hoe de geur van verbrande zwavel waar de ski's van den thopter schurend het zand raakten, naar hen toe was gedreven.

Hij wist da zijn moeder heur had omgedraaid in de verwachting een laswapen in handen van nen Harkonnensen huurling te zien, en toen Duncan Idaho had herkend dien uit d'open deur van den thopter hing en naar hen schreeuwde: "Rap! Zuidelijk van ullie zijn wormtekens gezien!"

Maar toen Paul z'neigen omdraaide, wist 'em al wie den thopter bestuurde. Een opeenstapeling van klein eigenaardigheden in de manier waarop 'em wier bestuurd, de plotselinge landing - aanwijzingen die zo klein waren da zelfs zijn moeder ze ni had opgemerkt - hadden Paul precies verteld wie er aan het stuur zat.

Aan den andere kant van de stiltent, tegenover Paul, ging Jessica verzitten en ze zei: "Der is maar eên verklaring mogelijk. De Harkonnens hielden Yueh's vrouw gevangen. Hij haatte de Harkonnens! Da kan ik onmogelijk mishebben. Ge hebt zijn briefke gelezen. Maar waarom heefd hij ons uit dees bloedbad gered?"

Ze zied et nu pas en dan nog maar zo gebrekkig, dacht Paul. Die gedachte schokten 'em. Hij had dees feit heel terloops al geweten toen hij 't briefke las da bij den hertogelijke zegelring in het pak zat.

"Probeer et me ni te vergeven," had Yueh geschreven. "Ik wil ullie vergiffenis ni. Ik heb al genoeg te dragen. Wad ik eb gedaan wier gedaan zonder haat of hoop op begrip van iemand anders. Het is mijnen eigen tahaddi al-burhan, mijn laatste beproeving. Ik geef u den hertogelijke zegelring van Atreides als teken da 'k de waarheid schrijf. Op den ogenblik da ge dit leest, is Hertog Leto dood. Put troost uit mijn verzekering dad hij ni alleen stierf, da degene dië wij boven al d'anderen haten, samen met hem stierf."

Het was ni g'adresseerd of ondertekend, maar in het vertrouwde handschrift kon hij z'neigen ni vergissen - Yueh.

Toen 'em weer aan den brief dacht, maakte Paul opnieuw de wanhoop van dienen ogenblik door - iets vreemds en scherps da buiten zijn nieuw geestelijk bewustzijn scheen te gebeuren. Hij had gelezen da zijn vader dood was, had geweten dat die woorden waar waren, maar had ze ni anders ervaren dan als weer een gegeven dad in zijne geest kon worden opgeslagen om gebruikt te worden.